Jacek Hugo-Bader. Włóczęga

W przypadku reporterskiej twórczości Hugo-Badera włóczęga – niespieszne przemieszczanie się, często bez wyraźnego celu, dla samej przyjemności wędrowania i obserwacji – jest czymś więcej niż wątkiem, motywem, toposem czy sposobem ukształtowania narracji, jak np. w pasażach tekstowych. To model reporterskiego życia, nieodłączny element autokreacji tekstowego „ja”, życiopisarska strategia, bez której nie sposób interpretować całościowo twórczości tego autora.

Z rozdziału 1

 

*

Izabella Adamczewska-Baranowska w swej opowieści próbuje podsumować tytułową włóczęgę autora – szkicuje hipnotyzujący portret reportera-chuligana, błękitnego ptaka opuszczającego wąskie ramy prasy, by w Szamańskiej chorobie „odlecieć” w rejony literatury. Śledząc wątki związane z życiopisaniem, wskazuje na reporterskie włóczęgi Hugo-Badera po Polsce potransformacyjnej i rozkładającym się Imperium – wszystkie je łączy figura „wałęsającego się psa”, który przygląda się otoczeniu z nosem przy ziemi. Posługuje się przy tym metaforą trickstera – żartownisia, szelmy i błazna, wędrującego przez świat, by zaspokoić niewyczerpany apetyt. Podkreśla także upodobanie twórcy do prowokacji i posługiwania się ironią, co powoduje, że występuje on czasem nie tylko w roli kronikarza swego pokolenia, „Kolumbów rocznik 50.”, ale także w roli rodzimego burzyciela mitów. Czytelnik, który sięgnie po tę książkę, też jest zaproszony i wciągnięty do włóczęgi – tropami autora – podczas niej wielokrotnie zostanie oszołomiony i zaskoczony, by na koniec wziąć udział w zwiedzaniu gabinetu Hugo-Badera.

 

Przeczytaj o książce na naszej Blogosferze TUTAJ.

 

Seria poświęcona jest wybitnym polskim pisarzom - ich twórczości ujmowanej przez nich samych i interpretowanej przez krytyków jako projekt egzystencjalny, jako próba ustanowienia i zapisania siebie i swojego sposobu odczytywania sensów rzeczywistości, indywidualnego oglądu różnych jej sfer - społecznej, politycznej, etycznej, kulturowej, metafizycznej. Istotnymi kategoriami wyjaśniającymi pisarskie dzieło są w tym przypadku biografia, tożsamość oraz kształtujące je szeroko rozumiane doświadczenie: cielesne i zmysłowe, psychiczne i społeczne, historyczne i polityczne, etniczne i estetyczne, religijne i duchowe...

 

W SERII UKAZAŁY SIĘ

Marcin Świetlicki. Osobność – Tomasz Kunz
Leszek Aleksander Moczulski. Zachwyt – Zbigniew Chojnowski
Anna Kamieńska. Wiara – Wojciech Kruszewski
Krall. Tkanie – Joanna Roszak
Małgorzata Szejnert. Szczegół – Bernadetta Darska
Jacek Hugo-Bader. Włóczęga – Izabella Adamczewska-Baranowska
Krzysztof Koehler. Uczestnictwo – Jakub Beczek
Irit Amiel. Życie – Marta Tomczok
Julian Tuwim. Pęknięcie – Katarzyna Kuczyńska-Koschany
Witold Gombrowicz. Ja! – Józef Olejniczak
Zofia Kossak-Szczucka. Służba – Dariusz Kulesza
Janusz Krasiński. Świadectwo – Agnieszka Kramkowska-Dąbrowska
Andrzej Stasiuk. Istnienie – Adrian Gleń
Czesław Miłosz. Los – Tomasz Garbol
Jarosław Marek Rymkiewicz. Metafizyka – Marzena Woźniak-Łabieniec
Julia Hartwig. Wdzięczność – Anna Legeżyńska
Stanisław Brzozowski. Nowoczesność – Maciej Urbanowski
Witkacy. Etyka – Agnieszka Kałowska