Księgi Jezusa, Syna Syrachowego, Ecclesiasticus rzeczone, ktore wszytkich cnot naukę zamykają w sobie

Tekst Księgi został spisany po hebrajsku ok. 180 r. przed Chrystusem przez Jeszuę (Jezusa) Syracha, zwanego też Ben Syrachem lub Syracydesem. Utwór w języku oryginalnym zaginął, treść jego zachowała się jednak dzięki greckiemu przekładowi, sporządzonemu w 132 r. przed Chrystusem przez wnuka autora.

Status Księgi Syracha pozostawał nieuregulowany aż do Soboru Trydenckiego, który ostatecznie potwierdził jej kanoniczność. Wcześniej, jakkolwiek uznawana za deuterokanoniczną, była często wykorzystywana przez autorów chrześcijańskich, a także judaistycznych. Za przyczynę dużej poczytności uznaje się przekazywaną w niej treści. Jest to jedna z mądrościowych ksiąg Pisma Świętego; jej 51 rozdziałów wypełniają pochwały mądrości (traktowanej jako atrybut Boga) i nauki etyczne dotyczące jej pozyskiwania (w tym wykłady o roztropności, pobożności, bojaźni Bożej, karności), wzbogacone o egzemplifikacje czerpane ze Starego Testamentu. Pochodzą z niej m.in. przysłowia: przyjaciół poznaje się w biedzie oraz kto znalazł przyjaciela, skarb znalazł. Charakterystyczna dla tej księgi biblijnej jest różnorodność form literackich, wśród których wymienić można chociażby: sentencję, pochwałę, przestrogę, apel, pouczenie, poemat, pytanie retoryczne, modlitwę, błogosławieństwo oraz wykład.

Do lat 30. XVI w. nie powstał (prawdopodobnie) żaden jej polski przekład. Poznańczykowa Księga Syracha jest pierwszym znanym, pierwszym zachowanym i pierwszym drukowanym przekładem tej księgi biblijnej na język polski.